Potrzebna ilosc insuliny mozna obliczyc w przyblizeniu na podstawie ilosci cukru wydzielonego z moczem

Potrzebną ilość insuliny można obliczyć w przybliżeniu na podstawie ilości cukru wydzielonego z moczem; przyjmujemy, że należy podawać przeciętnie jednostkę insuliny na każde 2 g cukru wydzielonego z moczem w przeciągu 24 godzin, a w przypadkach przebiegających z kwasicą z zasady stosujemy wyższe dawki. Powikłanie zakażeniem (czyrak gromadny karku, zgorzel stopy zakażona) wymaga jeszcze większych dawek; w takich przypadkach obliczamy dawkowanie tak, by jednostka insuliny odpowiadała 1 g wydzielonego cukru. Okoliczności zmuszają nas nierzadko do podawania jeszcze większych dawek insuliny (100 j. i więcej). przygotowując chorego do zabiegu nagłego podajemy zależnie od poziomu cukru we krwi na 2 – 4 godziny przed zabiegiem insulinę w ilości 20 – 100 jednostek domięśniowo i wstrzykujemy jednocześnie dożylnie 50 ml 25 % roztworu cukru gronowego. Continue reading “Potrzebna ilosc insuliny mozna obliczyc w przyblizeniu na podstawie ilosci cukru wydzielonego z moczem”

Zmiany powstajace w skladzie morfotycznym krwi

Wydaje się, że są to twory powstające w związku z różnymi fazami dyspersji koloidów krwi. Zmiany powstające w składzie morfotycznym krwi są wyrazem stanów patologicznych występujących w układzie krwiotwórczym. Stany te często prowadzą do ciężkich chorób krwi, które mogą sprowadzić śmierć ustroju. Zwiększenie się liczby krwinek czerwonych Patologia krwinek czerwonych sprowadza się do zwiększenia lub zmniejszenia się liczby krwinek czerwonych oraz do zmian histologicznych w obrazie krwi krążącej i w miazdze pobranej ze szpiku. Zwiększenie się liczby krwinek czerwonych może być względne i beż względne. Continue reading “Zmiany powstajace w skladzie morfotycznym krwi”

Masa krwi

Masa krwi zostaje w ten sposób zwiększona, ciśnienie krwi wzrasta do Iiczb wyjściowych, krew jednak wykazuje wielkie rozwodnienie i znaczny spadek liczby krwinek czerwonych z równoległym spadkiem zawartości hemoglobiny we krwi. Jest to ostra niedokrwistość pokrwotoczna, która trwa 3 dni. Po tym okresie obraz krwi zmienia się dzięki oddziaływaniu szpiku i szybkiemu doprowadzeniu do krwi krążącej nowych krwinek czerwonych. We krwi zjawiają się wtedy młode postacie krwinek czerwonych, a mianowicie krwinki jądrzaste, retikulocyty, krwinki wielebarwliwe i krwinki zawierające ciałka Jollyego. Młode krwinki nie zawierają jednak dostatecznej ilości hemoglobiny, dlatego też mimo podniesienia się liczby krwinek czerwonych w jednostce objętościowej krwi, ogólna zawartość hemoglobiny we krwi jest niska i wskaźnik hemoglobinowy jest znacznie mniejszy od jedności. Continue reading “Masa krwi”

Dlugotrwale krwawienia moga doprowadzic do uposledzenia czynnosci krwiotwórczej szpiku

Również w osoczu krwi zawartość żelaza jest zmniejszona, leczenie zaś związkami żelaza wybitnie sprawę chorobową poprawia. Długotrwałe krwawienia mogą doprowadzić do upośledzenia czynności krwiotwórczej szpiku, zwłaszcza w tych przypadkach, w których szpik jest mniej wartościowy W związku z małą wartościowością wszystkich tkanek. Może wtedy wystąpić wyczerpanie się czynnościowe szpiku, co wywołuje powstanie tzw. niedokrwistością regeneracyjnej, czyli aplastycznej. Odnowa krwi jest wtedy znacznie upośledzona, hemoglobina nie wytwarza się, krwinki zaś czerwone nie zaopatrują się w dostateczną ilość hemoglobiny, o czym świadczy wskaźnik hemoglobinowy wynoszący około 0,5. Continue reading “Dlugotrwale krwawienia moga doprowadzic do uposledzenia czynnosci krwiotwórczej szpiku”

Liczba krwinek czerwonych we krwi obwodowej spada gwaltownie do l miliona w 1 mm3

Liczba krwinek czerwonych we krwi obwodowej spada gwałtownie do l miliona w 1 mm3, a nawet niżej, z wystąpieniem megalocytozy, jako zasadniczego objawu odczynu megalocytowego szpiku, a dalej anizocytozy, poikilocytozy oraz dużej retikulocytozy. Liczba krwinek czerwonych jądrzastych wynosi od 3 do 5%, a nieraz więcej. Liczba krwinek białych jest znacznie zwiększona przeważają granulocyty obojętnochłonne, zwłaszcza postacie młode. Zmiany w szpiku świadczą o jego nadczynności wskutek podrażnienia jadem bakteryjnym, przy czym najbardziej podrażniona jest część erytroblastyczna szpiku, która przerasta. Krwinki młode szybko rozpadają się we krwi na skutek hemolizy. Continue reading “Liczba krwinek czerwonych we krwi obwodowej spada gwaltownie do l miliona w 1 mm3”

Niwolumab w porównaniu z docetakselem w zaawansowanym niedosłusznym niedrobnokomórkowym raku płuc cd

Wszystkich pacjentów, którzy zostali poddani randomizacji, śledzono postęp choroby, z wyjątkiem tych, którzy wycofali zgodę lub którzy stracili kontakt z chorymi. Odpowiedź guza oceniano za pomocą kryteriów oceny odpowiedzi w guzach litych, wersja 1.1, 11 w 9 tygodniu, a następnie co 6 tygodni, aż do progresji choroby. Bezpieczeństwo oceniono na podstawie oceny częstości występowania klinicznych zdarzeń niepożądanych i zmiennych laboratoryjnych, które oceniono zgodnie z ogólnymi kryteriami terminologii dla zdarzeń niepożądanych National Cancer Institute, wersja 4.0. Wybrane zdarzenia niepożądane (te z potencjalną przyczyną immunologiczną) zostały zgrupowane zgodnie z wcześniej określonymi kategoriami. Analizy wyników zgłaszanych przez pacjentów są w toku.
Analiza biomarkerów PD-L1
Ekspresję białka PD-L1 w guzie oceniano retrospektywnie w prospektywnych zebranych, wstępnych traktowaniu (archiwalnych lub niedawnych) próbkach z biopsji guza z użyciem zwalidowanego, zautomatyzowanego testu immunohistochemicznego (Dako North America), w którym użyto króliczego antyludzkiego przeciwciała PD-L1 (klon 28). -8, Epitomika). Continue reading “Niwolumab w porównaniu z docetakselem w zaawansowanym niedosłusznym niedrobnokomórkowym raku płuc cd”

Niwolumab w porównaniu z docetakselem w zaawansowanym niedosłusznym niedrobnokomórkowym raku płuc

Niwolumab, w pełni ludzkie zaprogramowane IgG4 zaprogramowane przeciwciało anty-kontrolne kontrolujące śmierć (PD-1), zaburza sygnalizację za pośrednictwem PD-1 i może przywrócić odporność przeciwnowotworową. Metody
W tym randomizowanym, otwartym, międzynarodowym badaniu klinicznym III fazy, przypisaliśmy pacjentom z niedosłusznym niedrobnokomórkowym rakiem płuc (NSCLC), który rozwijał się w trakcie lub po chemioterapii dublowanej na bazie platyny w celu otrzymania niwolumabu w dawce 3 mg na kilogram masy ciała co 2 tygodnie lub docetaksel w dawce 75 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała co 3 tygodnie. Pierwszorzędowym punktem końcowym było całkowite przeżycie.
Wyniki
Całkowite przeżycie było dłuższe w przypadku niwolumabu niż w przypadku docetakselu. Mediana całkowitego czasu przeżycia wyniosła 12,2 miesiąca (95% przedział ufności [CI], 9,7 do 15,0) wśród 292 pacjentów w grupie otrzymującej niwolumab i 9,4 miesięcy (95% CI, 8,1 do 10,7) wśród 290 pacjentów z grupy docetakselu (współczynnik ryzyka dla śmierć, 0,73, 96% CI, 0,59 do 0,89, P = 0,002). Po roku ogólny wskaźnik przeżycia wynosił 51% (95% CI, od 45 do 56) z niwolumabem w porównaniu z 39% (95% CI, 33 do 45) z docetakselem. Po dodatkowej obserwacji całkowita przeżywalność po 18 miesiącach wyniosła 39% (95% CI, 34 do 45) przy zastosowaniu niwolumabu w porównaniu z 23% (95% CI, 19 do 28) z docetakselem. Continue reading “Niwolumab w porównaniu z docetakselem w zaawansowanym niedosłusznym niedrobnokomórkowym raku płuc”

Niwolumab w porównaniu z docetakselem w zaawansowanym niedosłusznym niedrobnokomórkowym raku płuc ad 8

We wszystkich kategoriach mediana czasu do wystąpienia wybranych zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem jakiegokolwiek stopnia w grupie otrzymującej niwolumab wahała się od 0,9 do 31,1 tygodni (Tabela S11 w Dodatku uzupełniającym). Spośród pacjentów, u których wystąpiło wybrane niekorzystne zdarzenie związane z leczeniem w dowolnej kategorii (Tabela S11 w Dodatku Uzupełniającym), 11 do 70% było leczonych środkami modulującymi układ odpornościowy (na ogół glukokortykoidami) zgodnie z wytycznymi określonymi w protokole. We wszystkich kategoriach rozwiązano 44-100% wybranych zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem, a mediana czasu do rozwiązania wahała się od 0,1 do 12,1 tygodni (Tabela S11 w Dodatku uzupełniającym). Mediana czasu do ustąpienia wybranych endokrynopatii związanych z leczeniem nie została osiągnięta, ponieważ nie spodziewano się, że część z tych zdarzeń zostanie rozwiązana. Częstotliwość występowania zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem, ciężkich zdarzeń niepożądanych i działań niepożądanych prowadzących do przerwania stosowania badanego leku była podobna w podgrupach pacjentów z poziomem ekspresji PD-L1 wynoszącym 1% lub więcej oraz pacjentów z ekspresją PD-L1 poziom mniejszy niż 1% (tabela S12 w dodatkowym dodatku).
Przerwanie stosowania badanego leku z powodu zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem występowało rzadziej w przypadku niwolumabu niż w przypadku docetakselu (u 5% w porównaniu do 15% pacjentów) (tabele S13 i S14 w dodatkowym dodatku). Najczęstszym działaniem niepożądanym związanym z leczeniem prowadzącym do odstawienia było zapalenie płuc w grupie niwolumabu (u 1% pacjentów) i zmęczenie w grupie docetakselu (w 3%). Continue reading “Niwolumab w porównaniu z docetakselem w zaawansowanym niedosłusznym niedrobnokomórkowym raku płuc ad 8”

Niwolumab w porównaniu z docetakselem w zaawansowanym niedosłusznym niedrobnokomórkowym raku płuc ad 6

Wyniki oceny sprawności ECOG mieszczą się w zakresie od 0 do 5, przy czym wyższe liczby wskazują na większą niepełnosprawność; wynik 0 oznacza brak objawów i łagodne objawy. Podgrupa pacjentów z wynikiem oceny sprawności ECOG na poziomie obejmowała pacjenta z grupy docetakselu, który uzyskał punkt w badaniu przesiewowym, który spełniał kryteria kwalifikacyjne, ale jego wynik pogorszył się po randomizacji z powodu wysięku stopnia 3. w stopie. W 1. dniu leczenia jego wynik ECOG na poziomie sprawności wynosił 3. Ten pacjent został uwzględniony w naszych analizach, ponieważ przeszedł on randomizację i był częścią populacji, która miała zamiar leczyć. EGFR oznacza receptor naskórkowego czynnika wzrostu i homolog wirusa onkogenu szczura KRAS Kirsten. Continue reading “Niwolumab w porównaniu z docetakselem w zaawansowanym niedosłusznym niedrobnokomórkowym raku płuc ad 6”

Niwolumab w porównaniu z docetakselem w zaawansowanym niedosłusznym niedrobnokomórkowym raku płuc ad 5

Wśród pacjentów z grupy niwolumabu 83% otrzymało co najmniej 90% planowanej intensywności dawki. Wśród pacjentów z grupy docetakselu 66% otrzymało co najmniej 90% planowanej intensywności dawki. Przynajmniej jedno opóźnienie dawki wystąpiło u 39% pacjentów z grupy niwolumabu iu 37% pacjentów z grupy docetakselu. Większość opóźnień w grupie niwolumabu (117 z 219 cykli [53%]) oraz w grupie docetakselu (99 ze 147 cykli [67%]) trwało 7 dni lub krócej; 45% opóźnień w grupie otrzymującej niwolumab i 46% pacjentów w grupie otrzymującej docetaksel wystąpiło z powodu zdarzeń niepożądanych. W sumie 26% pacjentów w grupie docetakselu wymagało zmniejszenia dawki. W czasie analizy śródokresowej 15% pacjentów z grupy niwolumabu i brak pacjentów z grupy docetakselu kontynuowało leczenie (tabela S2 w dodatkowym dodatku). Późniejsza ogólnoustrojowa terapia nowotworów została przyjęta przez 42% pacjentów w grupie niwolumabu i 50% w grupie docetakselu. Continue reading “Niwolumab w porównaniu z docetakselem w zaawansowanym niedosłusznym niedrobnokomórkowym raku płuc ad 5”