Niwolumab w porównaniu z docetakselem w zaawansowanym niedosłusznym niedrobnokomórkowym raku płuc czesc 4

Współczynniki zagrożenia i przedziały ufności zostały oszacowane przy użyciu stratyfikowanego modelu proporcjonalnego hazardu Coxa. Krzywe przeżycia i wskaźniki oszacowano za pomocą metody Kaplana-Meiera. Współczynniki obiektywnej odpowiedzi zostały porównane z użyciem rozwarstwionego, dwustronnego testu Cochrana-Mantela-Haenszela. Korzyści niekonwencjonalne (tj. Zmniejszenie wielkości lub liczby [lub obu] docelowych zmian z równoczesnym pojawieniem się nowych zmian lub początkowej progresji, po którym następuje zmniejszenie guza lub brak dalszych progresji dla co najmniej dwóch ocen guza) u pacjentów leczonych poza początkową progresją nie było uwzględnione w analizach opartych na odpowiedziach (obiektywna stopa odpowiedzi lub czas przeżycia bez progresji). Wcześniejsze analizy podgrup przeprowadzono dla całkowitego przeżycia, odsetka obiektywnych odpowiedzi i przeżycia bez progresji w celu oceny spójności efektów leczenia w podgrupach pacjentów. Wszystkie wcześniej określone analizy przeżycia w podgrupach, w tym nieskalinowane współczynniki ryzyka i 95% przedziały ufności, zostały przedstawione w dodatkowym dodatku. Współczynniki zagrożenia nie zostały obliczone dla podgrup, które miały mniej niż 10 pacjentów w grupie leczonej. Dodatkowe analizy z góry zdefiniowano w celu oceny prognostycznych i predykcyjnych ról statusu prestudowego w odniesieniu do ekspresji PD-L1, z wartością interakcji P mniejszą niż 0,20, uważaną za sygnał skojarzenia predykcyjnego.
Analizy demograficzne i skuteczności obejmowały wszystkich pacjentów poddanych randomizacji. Analizy bezpieczeństwa obejmowały wszystkich leczonych pacjentów (ci, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku). W czasie analizy pośredniej zmarło 413 pacjentów (93% z 442 zgonów wymaganych do ostatecznej analizy). Granicą zadeklarowania wyższości w odniesieniu do całkowitego czasu przeżycia w analizie okresowej była wartość P mniejsza niż 0,0408, na podstawie funkcji alfa-wydawania O Briena-Fleminga. Protokół określił, że jeśli wykazano wyższość w odniesieniu do całkowitego przeżycia, wskaźnik odpowiedzi i przeżycie wolne od progresji byłyby następnie testowane hierarchicznie na poziomie 5% alfa. Formalne testy dla pierwotnego punktu końcowego oparto na analizie pośredniej. Udostępniono zaktualizowaną wartość P, która została oparta na danych z blokady bazy danych z 2 lipca 2015 r.
Wyniki
Pacjenci i leczenie
Spośród 582 pacjentów poddanych randomizacji 287 było leczonych niwolumabem, a 268 było leczonych docetakselem. Pięciu pacjentów z grupy niwolumabu i 22 z grupy docetakselu nie otrzymało przypisanego leku do badań (ryc. S1 w dodatkowym dodatku). Minimalny czas obserwacji całkowitego przeżycia wynosił 13,2 miesiąca.
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa, czynniki stratyfikacji i wcześniejsza terapia. Średni wiek pacjentów wynosił 62 lata. Większość pacjentów uzyskała ocenę sprawności ECOG na poziomie 1, chorowała na raka w stopniu IV i była obecną lub byłą palaczką (tabela i tabela S1 w dodatkowym dodatku). Charakterystyka wyjściowa była zrównoważona między grupami leczonymi, z niewielką nierównowagą między grupami w procentach pacjentów płci męskiej i pacjentów w wieku poniżej 65 lat.
Zgłoszono medianę 6 dawek (zakres od do 52) niwolumabu i 4 dawki (zakres od do 23) docetakselu
[patrz też: złamanie rzepki, srebrna woda, zwapnienie aorty ]

Powiązane tematy z artykułem: srebrna woda złamanie rzepki zwapnienie aorty